Het getuigt vaak van moed om in partnerrelatietherapie te gaan.
Men legt de problemen voor aan een onafhankelijke derde, waarbij zich vele vragen kunnen voordoen:

Maakt de therapie de relatie juist niet slechter?
Wat als alleen de één in relatietherapie wilt?
Voelt men zich bij een professioneel iemand juist niet erg kwetsbaar?
Hieronder wordt getracht één en ander over partnerrelatietherapie duidelijk te maken.

Wanneer kan gedacht worden aan partnerrelatietherapie?

Bij toenemende eenzaamheid en/of zich geïsoleerd voelen in de relatie als gevolg van communicatieproblemen c.q. herhaaldelijk vastlopen van gesprekken op basis van vaak hardnekkige en inefficiënte communicatiepatronen.
Bij steeds terugkerende conflicten die nooit tot een bevredigende oplossing leiden.
Bij neurotische symptomen (depressies, angsten, seksuele problematiek) grotendeels veroorzaakt door de relatie.
Bij onbedoeld uit elkaar groeien binnen de relatie.
Bij crisis in de huwelijksrelatie ten gevolge van geboorte van het eerste kind, ziekte of dood van één van de kinderen of bij het uit huis gaan van de kinderen (levensfaseproblematiek).
Bij het pijnlijk niet tot ontplooiing en/of ontwikkeling komen van één of beide partners door de remmende, inperkende werking van de relatie.
Bij scheidingsplannen in een relatie met of zonder kinderen.